Doğa mı acımasız, İnsanlar mı bencil?

Kuralları acımasız olarak algılayanlar bizler değil miyiz? Neden o zaman suçlu olan dağlarımız, kuşlarımız, ağaçlarımız...

Dağlardaydı bu sabah sesim, dağlardaydı bu sabah bencilliğim, dağlardaydı esaret savaşımın karargâhı. Patikalar yetmiyordu yürümek için, ağaçlar yetmiyordu tırmanmak için; yaşamak yetmiyordu ölmek için. Dağlardaydım bu sabah ne kulağımı ne de gözlerimi kapatmama gerek vardı burada. Burada esirdim kâinatın kurallarına, burada kendimdim kısaca. Kuşlar mı vardı gökyüzünde uçuşan yoksa ben mi vardım onları oradan uzaklaştıran. Ağaçlar mı vardı bana kucak açan yoksa ben mi vardım onları hayattan koparan. Beni korkutan ormanda yaşayan hayvanların bana saldırmaları mıydı? Yoksa benden kaçmaları mıydı? Düşünceler düğümlendikçe beyin hücrelerimde, doğanın ferahlatıcı serinliği içimi ürpertmeliydi ama hayır öyle değildi ben ne üşüyor ne de korkuyordum. Bir su kaynağına ulaşınca temizliği gördüm en safından. Şaştım insanlara doğrusu; nasıl oluyordu da doğanın bir parçası olarak evlerini bu kadar kirletebiliyorlardı. Güneş başımın üzerine gelene dek yürüdüm dağlarda. Sonra bir taşın üzerinde buldum bedenimi. Düşünüyordum ilk defa en güzelinden hayatı, ilk defa zihnimi arındırıyordum dağların soğuk sularında. Ve durdum bir ağaç gölgesinde ardından empati kurdum doğanın içtenliğiyle. İnsanlardan uzaklaşıyordum dağlarda ama doğa bana şu gerçeği fısıldadı: insanlarda benim bir parçam tıpkı ağaçlar gibi tıpkı kuşlar gibi ama onlar biraz bencildir tıpkı senin gibi. Donakalmıştı kanım sanki. Ben insanlardan kaçarak doğayı yalanlıyor muydum yani. Yakışır mıydı bir bilim adamına. Nasıl yok sayardım evren kanunlarını. Ve başımı kaldırıp odamın penceresinden dağlara baktığımda bana gülümseyen doğaya minnettardım bir gerçeği bana öğrettiği için.  

Yorumlar (0)

Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz

Tag :