Taş gediğine acıta acıta oturdu.

Salı, 12 Şubat 2008

İyi oldu iyi,
Öz eleştiri yapacak olursak İstiklal Madalyası alan bir Gaziantep bir Kahramanmaraş veya Türkiye’nin bir başka ili bu şekilde ödüllenince kendine güveni artıyor. Pınar Beyaz Peynir reklamındaki beyn gibi “Ben Yaptım” oluyor. Arkadaş çevremizde bu konu konuşulurken sahipsiz kent sözleri kulaklarımı tırmalıyor. “Gaziantep’i sevmediğimden olacak İstiklal Madalyası almalarını hazmedemiyorum” diye düşünenler şu anki sonuca baksınlar, kendilerini onların yerine koysunlar sonra kendileri gibi düşünen Gaziantep’lileri örnek alsınlar. Özellikle bu konu benim için suni bir gündem ve Gaziantep’in sonradan İstiklal Madalyası alması hiç umrumda değil vakti zamanında bu madalyayı aldığımızdaki aynı coşku bu kente sahip çıkarken nerede kalıyor onu merak ediyorum.

Şimdi klasik 3 kesim profili çizeyim.

Kentin sorunları vs. ilgilenmeyen, kendi için günü kurtardım yarın olsun bakarız.
Belirli bir eğitim ve kültüre sahip aydınlanma çabası güden genç nesil.
Kentin en yüksek konumundaki yönetici, bürokrat, sivil toplum örgütleri ve zenginlerimiz.

Bizim en basit sorunumuz şu, ilerici fikirlere karşı çıkan ve tüm olanakları elinde tutan bir elit kesim ile, elinde olanakları olmadan aydınlanma ve aydınlatma çabasındaki bilgili kesim.
Yani 3 ve 2 den söz ediyorum.

Bu kesimlerin sorunları

3 ve 2 nin ortaklaşa çalışması sonucunda çıkan sonucu sahiplenme çabası ve tartışmalar başlar. 3 der ki bu sonuç benim eserim, 2 der ki bu sonuç benim eserim 3 sadece para verdi.
3, 2 ‘e hiçbir zaman olanak sunmaz sunarsa da güvenmez. Yani 3’teki bir kişi 2’ dekinin fikri ile birlikte kendi çıkarını düşünür. Kendi tecrübesine daha çok güvenir 2’deki kendini ispatlamış kişiyi ve fikrini önemsemez.
3, 1’ e daha önem verir kendine aşmıştır. Yatırım oradadır.

Çözüm

Şimdi burada özellikle 3’ün 1’e yardımı eğitim ve 3’ün 2’ye olanak ve tecrübe kazandırmasıdır. Her kesim mütevazi olmalıdır. Birbirine özellikle güvenmelidir. Benim şimdiki yaptığım gibi ayrılıklar ve kutuplaşmalar yaratmamalıdır.

Bu kadar sorunlar ve çözümlerden sonra bence iyi oldu diyebileceğim bir olay Gaziantep’in İstiklal Madalyası alması. Çünkü bizler farklıyız dedikçe iyice köreltiyoruz kendimizi. Övündüğümüz İstiklal Madalyası Olan Tek Şehir ve Meşhur Maraş Dondurma sı vardı. Aslında övüneceğimiz çok şeyimiz olduğunu hepimiz biliyoruz. Şimdi Gaziantep neden böyle? bir kere kesinlikle 3 ve 2 iyi etkileşim halinde ve birbirine güveniyor. Tanıtımını özde önemsiyor bizim gibi lafta değil. Buraya gelmişken, Kahramanmaraş hakkında bir dizi çekilmesi için 2 yıl önce serzenişte bulunmuştuk ama nafile bir sonuç cıktı. Ve şimdi bakın Sütçü İmam mı meşhur Karayılan mı ? diye sorayım.

Bu sonuç iyi oldu ve hak ettik bence. Doğru olanda budur bence. 12 Şubat Kurtuluş Bayramımız Kutlu Olsun önemli olan madalya değil topraktır, kültürdür.

Yorumlar (0) Add Comment